Czasami dopadają mnie turbulencje. Tak jak teraz, gdy na dłuższy czas musiałem zrezygnować z działalności na blogu. Na szczęście powoli wszystko wraca do normy, a z niepowodzeniami nauczyłem się współżyć.
  Właściwie cały wolny czas poświęcamy z żoną na grzybobranie. Pojęcie 'zagłębia grzybowego' ma dla puszczy noteckiej całkowite uzasadnienie. Dziennie potrafimy z żoną zebrać około 50 kg w ciągu trzech, czterech godzin. Zajęcie tym przyjemniejsze, że bez ingerencji fiskusa.
   Właśnie, skoro mowa o fiskusie. W końcu mnie dorwał. Przyszło pismo polecone z wezwaniem do stawienia się przed oskarżycielem skarbowym! Już sama nazwa urzędnika mnie zmroziła. Nie było rady, musiałem się wybrać do Katowic z duszą na ramieniu, gdyż obawiałem się sporej grzywny za niedopełnienie formalności związanych ze spadkiem po ojcu. Moja opieszałość wynikała z niemożliwości dojścia do porozumienia z rodziną, która jest współwłaścicielem gruntu, w skład którego wchodzi ów spadek.
   Tu muszę jednak zacząć się chwalić, co przyznaję ze skruchą, jest jedną z moich istotnych wad. Otóż postanowiłem wybrać w gruncie rzeczy naiwną linię obrony. W tym celu udałem się do Ksiąg Wieczystych aby uzyskać wyciąg dotyczący mego spadku (około 6 arów nieużytków). Z tym dokumentem udałem się przed oblicze najbardziej pazernej i bezwzględnej instytucji tego kraju. Instytucja przybrała oblicze groźnej twarzy urzędnika w nieskazitelnie skrojonym garniturze i białej jak śnieg koszuli. Zacząłem się tłumaczyć. Tak rozwlekle i zawile, podpierając się niemożliwością osiągnięcia zgody i wypisem ze wspomnianych Ksiąg Wieczystych, z którego wynikało, że działka ma kilkunastu spadkobierców, a rzeczowe 25 arów podzielone jest na 49 części (!). Czułem niekłamaną satysfakcję gdy na jego czole pojawiły się pierwsze krople potu mimo, że pomieszczenie było klimatyzowane. Gdy poluźniał krawat czułem, że szala przechyla się na moją stronę. W końcu zwątpił i odesłał mnie do podrzędnej urzędniczki, z którą wypełniliśmy formalne zeznanie podatkowe. Na moje ciche pytanie o ewentualną karę zobaczyłem jednoznaczne machnięcie ręką. Ba, zobaczyłem nawet uśmiech na jego twarzy (z wyraźną ulgą), gdy wspomagająca go urzędniczka oznajmiła mu, że trzeba sprawę przekazać innemu Urzędowi Skarbowemu. Wprawdzie to jeszcze nie finał, lecz mam nadzieję, że dalsza część formalności, odbędzie się już normalnym trybem.
 

  Próbowałem tego typu sprawy opisywać w osobnym blogu, lecz doszedłem do wniosku, że to bez sensu. Mało mam czasu na jeden, więc po co mi drugi?
  Rzecz dotyczy ostatniego skandalu naszych prominentnych. Owa drobnostka warta 300 zł. Niby drobiazg, przecież tego typu wyłudzenia to tak naprawdę w naszym kraju raczej rzecz jeśli nie normalna, to mówiąc delikatnie dość powszechnie stosowana. Czasami kilka dni ‘lewego’ zwolnienia, czasami któryś z rzędu pogrzeb babci itp. Jednak trudno się oprzeć wrażeniu, że taki szwindel w wykonaniu ‘wybrańców’ narodu, jest przegięciem kompromitującym. Tym bardziej jeśli w nazwie partii ma się słowa prawo i sprawiedliwość. Prawdziwym szczytem hipokryzji jest tłumaczenie pana prezesa, byłego premiera, że podpisał bezwiednie to co mu podsunęli. Wstyd i hańba, zupełna kompromitacja w połączeniu z ignorowaniem wyborców. I nie jest tu ważna kwota ani przyczyna. Gdyby to było tylko 100 zł waga tego czynu była by równie haniebna. Ci ludzie powinni zejść ze sceny politycznej raz na zawsze, bez czekania na rozstrzygnięcia komisji dyscyplinarnej, w której (już na marginesie) mają swoich przedstawicieli. Jeśli do tego dodać fakt, że część z nich ma ambicje być sumieniem narodu...
   Drugi skandal to kłótnia Dorna z resztą PiSu o alimenty. Mnie to nie tyle oburza co śmieszy. Pan Dorn ma kłopoty z byłą żoną, co ogólnie mówiąc nie jest ewenementem. Siedli na niego by go skompromitować. Ich sprawa. Dziś czytam, że jeden z nich, niejaki Gosiewski, ten co tak najbardziej lubi piętnować innych, sam się sądzi z byłą żoną o alimenty na swoje dziecko !!!
   Już na koniec z innej półki choć nie bez związku:
Arcybiskup Canterbury miewa czasem do czynienia z ludzką impertynencją. Przewielebny wygłaszał kiedyś w Londynie rozważanie, podczas którego stwierdził:
- Mówi się, że piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami. Ale dzisiaj jak mi się wydaje, wybrukowane jest raczej alkoholem, kobietami i szybkimi samochodami.
Głos z tłumu: — Śmierci, gdzie jest twoje żądło?!
                                                                 znalezione w necie